Samen met Reiki heeft Dr. Mikao Usui ons de Reiki principes meegegeven, een aantal aandachtspunten ter dagelijkse overdenking. Ze worden ook wel leefregels genoemd, maar naar onze ervaring beschrijven ze eerder wat er met je gebeurt wanneer je langere tijd dagelijks Reiki beoefent! Ze lijken de effecten van Reiki op het psychische niveau te beschrijven. Veel Reikimensen ervaren dat hun vermogen om zich zorgen te maken enorm terugloopt en dat respect, eerlijkheid en dankbaarheid iets natuurlijks wordt in hun leven.

De Reiki Principes (uit de nieuwsbrief 1998)

Dick Nijssen

Toen ik 11 jaar geleden Reiki leerde, hoorde ik tijdens de cursus ook iets over de Reiki leefregels van Dr. Usui. Wat ik me ervan herinner is dat ze niet veel indruk op me maakten. Ik had oordelen over de inhoud van sommige leefregels. Ik zat sowieso niet op leefregels te wachten maar had zoiets van: oké, dat nemen we dan maar op de koop toe.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik als Reiki Master er in mijn cursussen jarenlang niet aan toe kwam om dieper in te gaan op "zoiets moralistisch" als de Reikiprincipes. Ik was nog volop aan het worstelen met mijn eigen moralistische aard en alle eisen en oordelen, vooral naar mijzelf, die daarmee samenhingen.

De laatste jaren is hierin veel aan het veranderen. Ik voel dat er een dieper vertrouwen aan het ontstaan is in wat ík voel dat juist is voor mijzelf. Dat maakt dat ik op een vrijere en meer ontspannen manier kan omgaan met leefregels die van buitenaf komen.

Misschien klinkt het shockerend uit de mond van een Reiki Master, maar ik heb Reiki lange tijd niet als een compleet spiritueel pad kunnen zien. Het leek geen eigen leer te hebben. Dus leende ik het gedachtengoed van de oosterse filosofieën, New Age en de esoterische kanten van de bestaande godsdiensten om Reiki "compleet" te maken. Nu ik mij dieper verbonden heb met de Reikiprincipes zie ik dat ze eigenlijk het "skelet" vormen van een "lichaam van wijsheid", een spirituele leer die ten tijde van Usui en Hayashi onlosmakelijk verbonden was met Reiki. Door in te gaan op de Reikiprincipes en mijn interpretatie ervan hoop ik jullie iets van de diepgang en praktische waarde van Dr. Usui's leer mee te geven.

In deze nieuwsbrief gaan we kijken naar het eerste principe dat Dr. Usui formuleerde. De vertaling vanuit het Japans naar het Engels en het Nederlands luidt als volgt:

Dit Reikiprincipe zegt ons dat we een keuze hebben, dat we geen speelbal zijn van de emotie boosheid. Dat is best wel confronterend want van alle negatieve emoties, waar we vanaf willen, is boosheid misschien wel de meest onverzettelijke en de meest verleidelijke. In tegenstelling tot verdriet geeft woede energie en is soms zelfs verkwikkend. Boos worden is een manier om weg te vluchten van onze pijn en kwetsbaarheid. Wanneer onze pijn groter is dan we op dat moment kunnen verdragen, is het heel verleidelijk om hem om te zetten in boosheid naar anderen.

We zoeken vaak redenen om deze boosheid te rechtvaardigen. Observeer jezelf maar eens als je je boos loopt te maken: hoe je jezelf aan het overtuigen bent met allerlei argumenten waarom iets of iemand niet deugt. Want als dat zo is, dan heb je het volste recht om boos te zijn, nietwaar?

Dit Reikiprincipe vraagt ons niets minder dan onze boze gedachtengang op te geven. Het vraagt ons de overtuigingen en meningen te herzien die onze boosheid hebben gevoed: overtuigingen zijn bijna altijd op aannames zijn gebaseerd die niet kloppen met de werkelijkheid. Als je denkt dat een ander je benadeelt, is het goed om uit te vinden of dat werkelijk het geval is. Meestal blijkt dan, dat de ander het niet zo negatief bedoeld heeft als jij het interpreteert. Er is keer op keer alertheid en discipline nodig om cynische en vijandige gedachten te betrappen op het moment dat ze de kop opsteken. Een manier kan zijn om ze op te schrijven, waarna we ze aan kunnen vechten en opnieuw kunnen beoordelen op hun werkelijkheidsgehalte.

Vanuit het Innerlijk Kindwerk weet ik, dat veel boosheid in de kindertijd ontstaan is doordat de grenzen van het kind niet gerespecteerd zijn. Boosheid is vaak de enige reactie die het angstige, gekwetste kind in ons heeft geleerd om zijn grenzen te laten zien wanneer het zich bedreigd voelt. Vandaar dat Innerlijk Kindwerk zo belangrijk is in het genezen van boosheid.

Een hardnekkige voedingsbodem voor boosheid kan het geloof zijn, dat jij slachtoffer bent van iets of iemand. Van daaruit zie je dat mensen zelfs boos en verbitterd kunnen raken op God en het leven zelf. De liefdevolle energie van Reiki kan ons helpen om dit soort diepzittende beperkende overtuigingen los te laten en ze te vervangen door de ervaring van het leven in een genadig universum. In diepste essentie is alle pijn en boosheid te herleiden tot onze oerwond: de pijn van het leven in afgescheidenheid van God. Pas als we te allen tijde God in alles en iedereen kunnen waarnemen en daarbij onszelf als één met Hem ervaren zullen we definitief van onze boosheid genezen zijn.

Tot dat zover is, moeten we roeien met de riemen die we hebben. Ben je boos, onderdruk het in ieder geval niet. Zoals je weet, kun je daar ziek van worden. Vlamt er toch boosheid in je op, zet je boosheid dan niet om in handelen, maar neem de tijd om af te koelen omdat je dan veel effectiever in staat zal zijn een conflict constructief op te lossen. Boosheid roept nl. boosheid op. Lukt ook dat niet, dan is het nog altijd veel beter om je boosheid direct te richten tegen de persoon om wie het gaat, dan het te laten lekken naar anderen.

Soms kunnen er specifieke omstandigheden zijn waaronder het uiten van boosheid waardevol kan zijn: in een niet veroordelende therapeutische setting is het mogelijk op een veilige manier onderdrukte boosheid te ontladen. Tenslotte is er ook nog zoiets als goddelijk geinspireerde boosheid en terechte verontwaardiging bij onrecht.

Het is heel goed mogelijk dat, als je eenmaal met dit Reiki principe in je dagelijks leven aan de slag gaat, je je pas bewust gaat worden hoeveel boosheid er nog in je zit en hoe moeilijk het is om het los te laten. Een laatste tip: wordt dan niet boos maar blijf dan liefdevol en mild naar jezelf.

Vandaag maak ik mij geen zorgen

Dick Nijssen

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik geloof dat alleen dwazen en kleine kinderen zich nooit zorgen maken. Je zorgen maken of piekeren is een van oorsprong gezonde functie van je geest: door een probleem van alle kanten te overwegen kan een oplossing zich aandienen. Bezorgdheid geeft ons ook een zekere alertheid op een mogelijk gevaar en een vooruitlopen op hoe we daarop het beste kunnen reageren.

Bij velen van ons is deze functie van onze geest in meer of mindere mate een eigen leven gaan leiden of zelfs op hol geslagen. Bijna iedereen kent wel de toestand waarbij je voortdurend in jezelf allerlei (meestal denkbeeldige) angstcenario's herhaalt zonder ooit tot een constructieve oplossing te komen.

Waarom maakt bijna iedereen zich daar van tijd tot tijd schuldig aan en waarom kunnen we het zo moeilijk laten? Dat komt omdat zorgen maken en piekeren ons schijnbaar ook iets oplevert.

Zorgen maken kan zich nl. ontwikkelen tot een soort geestelijke verslaving vanuit een meestal onbewust bijgeloof dat onze zorgen ons beschermen tegen het gevaar waar we zo over tobben.

Uit onderzoekingen is gebleken dat angstbeelden krachtigere angstreacties in ons lichaam oproepen dan angstgedachten. Een ander voordeel van in zorgelijke gedachten verzonken te zijn is dat de aandacht afgeleid wordt van ons oorspronkelijke angstbeeld, waardoor onze lichamelijke angstreacties verminderen. We gaan dus met onze zorgen in ons hoofd zitten om niet teveel te hoeven voelen! Tot zover de "voordelen".

Naast het feit dat opdringerige, zorgelijke gedachten de grootste veroorzakers zijn van slapeloosheid, kunnen dit soort gedachten ook uitmonden in een depressie. De mate waarin je piekert en tobt is een van de belangrijkste factoren in de lengte en diepte van een depressie. Gedachten blijken in geest niet alleen naar inhoud gerangschikt te zijn, maar ook naar stemming. Tot depressie neigende mensen hebben zeer sterke associatienetwerken van negatieve gedachten. Het is zelfs zo dat mensen die gedeprimeerd zijn andere verontrustende gedachten gebruiken om zich van hun oorspronkelijke verontrustende gedachten af te leiden.

Om te voorkomen dat je door het lezen van dit alles zelf depri wordt wil ik de rest van dit stukje wijden aan de beantwoording van de vraag: Hoe kunnen we onze zorgelijke gedachten loslaten?

Stappen daarin zijn:

1. Het zo vroeg mogelijk opmerken van een aanval van bezorgheid, het identificeren van de angstgedachten en de lichamelijke gewaarwoordingen die je erbij krijgt.

2. Het gaan leren aanvechten van de gedachten die de kern vormen van het getob. Je kunt daarbij kritisch kijken naar je eigen veronderstellingen: Is het erg waarschijnlijk dat de gevreesde gebeurtenis zal plaatvinden? Helpt het echt om dezelfde zorgelijke gedachten voorbij te laten flitsen? In plaats daarvan kun je de dingen in een ander licht gaan leren zien, het cognitief reconstrueren, om van daaruit positievere alternatieven te bedenken.

3. Het toepassen van ontspanningstechnieken zoals Reiki.

4. Het steun zoeken bij een hogere macht. Onderzoekingen in de VS hebben aangetoond dat bidden een positieve uitwerking heeft op elke stemming.

In mijn persoonlijke leven als Reikimaster en manager van het Reikicentrum vormt dit principe één grote uitdaging. De afgelopen jaren heb ik geleerd dat hoe ik mij voel en of ik mij zorgen maak steeds duidelijker een kwestie van keuze is. Ik kan bijvoorbeeld in zorgen schieten door te denken: "oh jé, krijg ik deze nieuwsbrief voor de afgesproken deadline wel af, met alle andere projecten die nog om aandacht vragen" óf ik kan zoals nu, in mijn tuinstoel achterover leunen en aanwezig zijn in dit moment, genietend van het creatieve proces van het schrijven van dit stukje.
Zo zijn er voortdurend keuzes: ik kan in angsten schieten over de nieuwe stappen die Arianne en ik nemen om meer met de Gids en zijn onderneming * naar buiten te treden, óf ik kan in grotere overgave gaan en gehoor geven aan het heilig vuur dat ik hierbij in mij voel branden.
*Gedoeld wordt op de Gids workshops die van 1990-1999 werden aangeboden.

Als er iets is dat we ieder op onze tijd in het leven moeten ondervinden is de ervaring dat het leven geen uiterlijke zekerheden kent en dat het alleen daarom al zo zinloos is om ons zorgen te maken. Zorgen maken doe je altijd met het oog op de toekomst. Door zoveel mogelijk aanwezig te zijn met je volledig bewustzijn in het heden zorg je paradoxaal genoeg juist het beste voor die toekomst. Volledig aanwezig zijn in het heden houdt in dat je durft te gaan vertrouwen op de impulsen die van moment naar moment vanuit je binnenste vragen om vorm te krijgen. Overgave aan die impulsen, die zielestroom, is in mijn overtuiging de uiteindelijke vervuling van het pricipe "Vandaag maak ik mij geen zorgen".

Eer je ouders, leraren en de ouderen

Dick Nijssen

Van de vijf Reikiprincipes die Dr.Usui ons geschonken heeft is dit het principe wat bij ons, westerse mensen, meestal op de meeste weerstand stuit. Hoe kunnen we diegenen onder ons die onder mishandeling, incest of psychische wreedheid geleden hebben vragen hun ouders eren? Hoe kun je je ouders en leraren eren als ze jou als kind niet konden geven wat jij het hardste nodig had? Er is heel wat voor nodig om je ouders oprecht te eren. In mijn ervaring duurt het jaren van diepgaand werken aan jezelf voordat je tot het punt kan komen dat je dit principe werkelijk kunt leven.

Vanuit mijn jarenlange ervaring in het Innerlijk Kindwerk zijn er grofweg drie fases aan te geven waar iemand doorheen moet gaan wil hij op het punt van eren kunnen aankomen.

In de eerste fase zit je nog in de ontkenning. Je kunt niet inschatten hoe groot de wond is die je als kind hebt opgelopen in relatie met je ouders en hoe die doorwerkt in je huidige leven. De diepste pijn die je daarbij hebt opgelopen is dat jouw ouders niet voldoende in staat waren jou te kunnen zien, eren en ondersteunen in wie jij in wezen bent.

In de tweede fase val je door je maskerlaag heen van je aangepaste persoonlijkheid. Dit gebeurt bijvoorbeeld als het leven je in crisis brengt, of wanneer een therapeut of een therapiegroep door je maskerlaag heen contact maakt met wie jij daarachter bent. Op zo'n moment voel je wat je als kind gemist hebt, en zie je hoe je al die jaren je innerlijke leegte hebt proberen te compenseren met surrogaatbevredigingen. Dan is het belangrijk dat de boosheid naar je ouders er helemaal mag zijn. Dan kan er een rouwproces worden doorgemaakt, waarbij je je onbewuste eis kunt gaan loslaten dat je ouders jou alsnog dat moeten geven wat je niet van ze gehad hebt.

In de derde en laatste fase leer je voor jezelf de ouder te worden die het kind in jou zo hard nodig heeft. Pas dan kun je je ouders eren. Dat wil zeggen dat je met liefde en waardigheid naar je ouders kunt kijken; naar zowel hun tekortkomingen als ook naar hun kwaliteiten.

Een volgend aspect van dit Reikiprincipe is het eren van je leraren. In mijn beleving houdt dat in dat je in iedere persoon die je ontmoet in je leven een leraar kunt zien: of dat nu je vader, je kind, je buurvrouw of zelfs een vijand van je is. Om het leraarschap van die ander te kunnen eren heb je een stuk nederigheid nodig en de kwaliteit van Zijn die in de Zen filosofie "beginner's mind" genoemd wordt. Dit is een houding waarbij je je vooringenomenheid loslaat en bereid bent, ontvankelijk als een kind, in het niet-weten te gaan. Pas dan ontstaat er ruimte om volledig te ontvangen wat de ander je te geven heeft.

In de Reiki Alliantie kennen we de "cirkel" van "elders"(ouderen oftewel wijzen). Dit zijn die Reiki Masters die op grond van hun ervaring en doorleefde wijsheid een spontane vorm van respect oproepen. Phyllis Furumoto en Paul Mitchell zijn daar twee sprekende voorbeelden van. Het is pijnlijk om te zien dat in onze westerse cultuur alles erop gericht is om vanuit onze persoonlijkheid te leven. Daarbij is er geen ruimte voor het eren van de "elders". Wat iemand tot een "elder" maakt is dat het licht en de wijsheid van zijn ziel door de persoonlijkheid heen gaat stralen. In wezen zijn we allemaal "elders", als we bereid zijn in onze grootheid te gaan staan. Er is echter grootheid nodig om grootheid te kunnen zien en eren. Zit je nog te vast in je persoonlijkheid dan is het niet mogelijk dit Reikiprincipe werkelijk te leven. Leef je op het niveau van de persoonlijkheid (het ego), dan leef je in een wereld van óf beter óf minder dan een ander te zijn. Op dat niveau is er geen ruimte om te eren, of komt het neer op jezelf klein maken. Zoals de de andere Reikiprincipes is ook dit Reiki principe als een Zen Koan*. Je zult er nooit in slagen de Reikiprincipes te begrijpen en (na) te leven met de middelen van de persoonlijkheid. Je zult uit de wereld van de persoonlijkheid moeten breken om in de werkelijkheid van je ziel te stappen. De Reikiprincipes van Dr. Usui zijn voor mij dan ook niets anders dan uitnodigingen daartoe.

*Een voor het verstand onoplosbare paradox waarover gemediteerd wordt en die tot een ervaring van verlichting (satori) kan leiden .

Wees toegewijd aan je roeping

Dick Nijssen

Van het vierde Reikiprincipe zijn nogal wat verschillende vertalingen in omloop. De Engelse versie die we van Phyllis hebben meegekregen luidt als volgt: "Earn your living honestly", door mij vertaald als: "Verdien je brood op een eerlijke manier".

Dit is een principe dat niet zo gemakkelijk is na te leven als op het eerste gezicht misschien lijkt. Het vraagt ons niet alleen dat we niet stelen, het gaat veel verder.

Stel jezelf maar eens de onderstaande gewetensvragen om uit te vinden of je inderdaad je brood wel verdient op een eerlijke manier:

Ben ik bereid mij 100% in te zetten in wat ik doe? In hoeverre manipuleer ik om mijn belangen veilig te stellen? Ben ik uit op eigen voordeel(tjes) en sluit ik mijn ogen voor wat dat voor een ander betekent? Ben ik eerlijk naar mijzelf en anderen? Blijf ik integer, ook als de prijs daarvoor hoog lijkt? En uiteindelijk de meest basale vraag: draagt mijn werk bij aan een betere wereld?

Ik denk dat vrijwel niemand al deze vragen helemaal positief kan beantwoorden. We laten allemaal nog steekjes vallen en daarom is het goed om dit Reikiprincipe bewust mee te nemen in het leven van alledag.

De vraag: "blijf ik integer ook als de prijs daarvoor hoog is?" kon ik mijzelf recentelijk nog stellen. Ruim een half jaar geleden kocht ik bij een particulier een tweedehands auto, die allerlei verborgen gebreken bleek te hebben. Na deze wagen voor duizenden guldens opgeknapt te hebben, kwamen er bij hogere snelheden nog steeds vreemde geluiden onder de motorkap vandaan. Om de wagen nog voor een redelijke prijs particulier te kunnen verkopen zou ik over de gebreken moeten zwijgen - een idee dat onoverkomelijke weerstanden bij mij opriep. Tegelijkertijd was het pijnlijk voor mij te moeten accepteren dat ik met deze miskoop er financiëel zoveel bij in zou moeten schieten. Uiteindelijk verloste ik mijzelf uit dit pijnlijke dilemma door - voor het eerst van mijn leven - een nieuwe wagen te kopen, waarbij de autoverkoper mijn oude auto onvoorwaardelijk accepteerde en er nog een (hele) goede inruilprijs voor gaf ook!

Nu wil het toeval dat ik pas de vertaling heb verkregen van de Reikiprincipes, zoals die door Reiki Master Linda Kaiser tijdens een bezoek aan Japan gevonden zijn op een oude gedenksteen, gewijd aan Dr. Usui. Daarop staat dit principe als volgt verwoord: "Wees toegewijd aan je roeping". Ik vind het interessant dat deze laatste vertaling een extra dimensie toevoegt aan bovenstaande uitleg. Wil je dit principe in zijn volheid kunnen naleven, dan is het dus ook belangrijk dat je ontdekt wat jouw taak, jouw roeping op aarde is. Die roeping wordt duidelijk naarmate je meer contact krijgt met je zielsverlangens. Heyoan, de gids van Barbara Ann Brennan, zegt in het boek "Licht op de Aura" dat de ziel als doel voor dit leven, in overleg met zijn gidsen, zowel een persoonlijke taak als ook een taak naar de wereld op zich neemt. De persoonlijk taak houdt in dat je iets moet leren (bijv. ouderschap). De "wereldtaak", houdt in dat je via je roeping een geschenk aan de wereld geeft.

Het ontwerp voor je leven zit uniek in elkaar: in de mate dat je je persoonlijke taak vervult, ben je beter in staat om je levenstaak of roeping te vervullen. Door je in te zetten voor je persoonlijke taak (wat tegelijkertijd een zuiveringsproces is), bevrijd je je ziel, waardoor er kwaliteiten en energieën vrijkomen die ingezet kunnen worden voor het werken aan je roeping. Hoe meer je bent toegewijd aan je roeping en dus aan dit Reiki principe, hoe groter de bevrediging is die je zult ervaren. Dit kan ik uit eigen ervaring bevestigen!

Als laatste wil ik noemen dat de Reikiprincipes je uitnodigen om meer te gaan leven vanuit je ziel. Het is ook alleen in de mate dat je je leven vorm geeft vanuit je ziel dat de Reikiprincipes echt begrepen kunnen worden. Dan worden ze ook op geen enkele manier als een beperking ervaren, maar leef je ze spontaan van binnenuit!

Toon dankbaarheid voor al wat leeft!

Arianne Groeneveld

Van de ene op de andere dag kwamen wij terecht in de nachtmerrie die MKZ heet. De nieuwsbrief kwam te vroeg uit om dit verhaal met jullie te delen. Nu dan maar op de site!

Ik zie Dick en mij nog zo zitten op het vliegveld van Los Angeles, terug van de opleiding die we daar volgen. Naast mij zit een Nederlandse kaasexporteur. Zorgelijk vraagt hij mij of ik van de uitbraak van Mond- en Klauwzeer heb gehoord? Ja, we hadden het in een Amerikaanse krant gelezen. Ik kan me er niet veel bij voorstellen. Terwijl hij mij erover vertelt maak ik een snelle berekening: ik eet geen vlees, sojayoghurt smaakt ook prima, dit zal net als de BSE, de dioxinekippen en de varkenspest mijn vegetarische deur wel voorbijgaan.

Niet dus! Thuis gekomen blijkt het virus in ons eigen Oene te zijn uitgebroken, 5 km van ons Centrum verwijderd. Beelden op de TV van dode koeien, bungelend in een grote grijper schockeren. Ontzette boeren, alom angst en onzekerheid.

De week na de uitbraak kun je MKZ bij ons niet meer vergeten: de weiden staan leeg, vlaggen hangen halfstok, het dorp is unheimisch verlaten. Er hangt een grafstemming in ons gebied, vreemd om te voelen dat dat kan. De prachtig bloesemende bomen lijken grafboeketten, ze slaan nergens op zonder de jonge dieren in de wei waarmee ze altijd samenvallen.

Ondertussen heb ik een Amerikaanse spirituele teacher, Arjuna Nick Ardagh op bezoek die een prachtig weekend bij ons zal gaan geven met wel 50 deelnemers. En een paar dagen later is Grandmaster Phyllis Lei Furumoto gepland voor een meeting met alle door ons opgeleide Masters en hun Masters en kandidaten. Beide bijeenkomsten zijn al lang voorbereid en zijn, ook qua aantallen bezoekers, hoogtijdagen voor ons Reikicentrum. Twee happenings van licht en liefde op een getraumatiseerde Noord-Veluwe. Zullen ze door kunnen gaan wordt steeds meer de vraag.

Twee dagen voor ons grote weekend met Arjuna komt een van onze personeelsleden aangestormd: niemand kan de Badhuisweg meer in of uit, de buurt is door de ME afgezet!

Op zo'n moment komt "Just for today do not worry" erg goed van pas. Ik loop naar de afzetting toe. De ME'er vertelt me dat alleen de bewoners, de dokter en de vroedvrouw er nog door mogen. Dat verjaardagen en bruiloften moeten worden afgelast. De moed zinkt me in de schoenen.

Ik bel de politie. "De besmettingshaard is nog een flink stuk van jullie verwijderd, eigenlijk hadden jullie ook buiten het gebied kunnen liggen. Hebben jullie dieren?" Nee! Vorig jaar hebben wij onze geitjes verkocht omdat geen hek te hoog voor ze was om overheen te springen. Er werden regelmatig grapjes over gemaakt: hadden ze soms een "Kies voor Vrijheid" weekend bij Arianne gedaan?! Zo nu en dan, wanneer de secretaresse opkeek, keek ze in de ogen van onze geit die met zijn voorpoten op de buitenvensterbank belangstellend naar binnen keek! Omdat we ook hun terrein ingrijpend wilden veranderen leek het zinnig het volgende jaar opnieuw te beginnen met nieuwe geitjes.

Geen dieren dus - nadat hij verschillende collega's had geraadpleegd kwam het verlossende woord. Ons weekend mocht doorgaan als wij iedereen zouden bellen om ze te vragen of ze evenhoevigen thuis hadden of regelmatig op boerderijen kwamen en als we mensen op het terrein zouden houden. Nu is ons terrein vrij groot, dus dat kon best. Gewetensvol belden we echt iedereen op - wij konden immers niet weten of iemand in Amsterdam toch nog een geitje had in zijn achtertuin. We kregen de meest aparte reacties: vee, op drie hoog achter?! Zou dolgraag een geitje willen maar mijn badkamer is te klein! Slechts een deelnemer moest uiteindelijk afzeggen vanwege haar beesten.

Ondertussen moesten wij als werkers op het Centrum ons best doen om niet in een heel raar gevoel terecht te komen. "We zitten in de war zone, jongens" zei ik, en zo ervaarden de anderen het ook. Scholen gingen dicht, kinderen uit ons dorp waren in Zwolle niet meer welkom op school als ze niet van kleren en schoenen wisselden. Verhalen gingen de ronde van een man met MKZ op zijn boerderij die zijn doodzieke vrouw in het ziekenhuis niet mocht opzoeken.

We stuurden dagelijks Reiki naar de situatie, en probeerden er zo goed mogelijk mee om te gaan. Het doet enorm pijn wanneer het langzamerhand duidelijk wordt dat echt alle dieren in onze "driehoek" dood zullen gaan. Ook de hobbydieren die hier veel zijn. Zoveel mensen zijn verdoofd van de pijn om het verlies van hun melkkoeien, een levenswerk van generatie op generatie. En het kleine spul, lammetjes, geitjes, vaak de vriendjes van kleine kinderen. Hoe leg je dit aan die kinderen uit, vooral als het diertje dartel en gezond is?

Onze overbuurman heeft 200 melkkoeien. Hij is de enige echte boer in onze buurt. Ze hebben de ziekte nooit gekregen, hij zat ook net buiten de 2 km grens, maar het zal niet baten. In normale tijden, voor de nachtmerrie, liepen ze dagelijks langs, soms per vergissing over het terrein van ons Reikicentrum op weg naar hun wei. Dat gaf dan veel hilariteit bij de Reikicursisten als er plotseling een koe in de boomgaard opdook. Hun geloei was vaak achtergrondmuziek als ik de posities demonstreerde.

Ik hou van koeien. Soms hangt er 's morgens als ik naar het Centrum kom een touw over de Badhuisweg en moet ik wachten totdat ze allemaal zijn overgestoken. Ik vind dat leuk, ik kijk graag naar ze. Er straalt zo'n rust van ze uit.
Maar ook "onze" koeien zullen wel worden geslacht.

Voor ons allemaal was het belangrijk om onze emoties goed te beheren. Ik zie hoe gemakkelijk je met een grote groep mensen samen in een soort paranoia of een massahysterie terecht kunt komen. Dat vind ik een eng menselijk verschijnsel. Terwijl ik net mijn geloof in vorige levens wat op losse schroeven had gezet kon ik me maar niet losmaken van dat paranoïde Auschwitz-gevoel. Deze keer niet de Joden maar al het vee in ons gebied. Ook dat woord "ruimen" is een eng woord dat Auschwitz-associaties bij mij oproept. Ik vond het niet zinvol om in "regressie" te gaan daarheen. Terug naar het hier en nu, moest ik mezelf steeds weer zeggen.

Want wat gebeurt er nu werkelijk in het hier en nu? Honderdduizend stuks vee dood is natuurlijk verschrikkelijk. Maar de exportslachterijen hier in de omgeving, hoeveel dieren doden die normaal per dag? Ik neem aan dat die nu stilliggen, dus worden er nu meer dieren gedood? Waarschijnlijk niet.

Alleen gaat dat massale doden normaal heel discreet, ze bungelen niet in de lucht. Hoe zou het zijn, als je het gewone slachten regelmatig in geur en kleur op de TV zou zien? Of de leefomstandigheden van dieren die alleen leven om dik te worden en lekker mals te gaan smaken?

Er is bij ons in het gebied veel protest tegen het "zinloze doden". Is er dan een zinvol doden van dieren? En voor wie is het zinvol? Zou een koe met meer plezier de dood ingaan als hij weet dat hij opgegeten wordt?

Ik geloof dat geen ramp in het leven zonder zin is. Deze nachtmerrie wil nu gedroomd worden en ons misschien wel wakker schudden. Mijn droom is dat veel mensen het verlangen zullen gaan voelen om langzamerhand op te houden met het eten van vlees of om scharrelvlees te gaan eten. Mijn droom is dat we gaan eten in respect voor de waardigheid van het dier. Voor mij is dit de boodschap van het vijfde Reikiprincipe: toon dankbaarheid voor al wat leeft.

Wanneer je echt ontzet bent voor de consequenties van de vleesindustrie zoals die nu zichtbaar zijn, dan is maar een manier van protest zinvol - je consumptiegedrag veranderen. Je ontzetting uiten lucht alleen je hart, maar verandert niets voor de dieren.
Door daarnaast een scharrelkoe te adopteren ondersteun je de biologische veeteelt nog extra zie www.adopteereenkoe.nl . Ik zag het op TV - dan kun je bijvoorbeeld Sleeppoot 10 adopteren..... Je krijgt er een foto bij.

In het dorp Epe staan sinds gisteren op strategische plaatsen grote borden met "God heeft ons lief" erop.
Gisteren kocht ik in de Wereldwinkel een Loesje-kaart die mij in de gegeven situatie meer aansprak:
"Zou God nog in ons geloven?"